after talking for like 5 minutes about things I need to have sent over to me...
me - So mom...guess what... my PhD admission finally got sorted out, I'll start this January!
mom - That's great..."bah bah"... ok, glad that you're alright, I'll send you the things you wanted. I'm calling from work so I have to go now... I'll call you later.
...isn't she like the coolest weirdest mom on earth?
I hereby officially announce that as of January 2006 (or maybe even before that) I'll be moving from her students' office to his and will thereby commence my PhD studies in the area of forest resource management. I want to thank my parents, my grandparents (in heavens and on earth), my friends, and of course last but not least, all the fans that made this possible...
But seriously, I'm happy!
"damemoon garm!"
I wish I was back home and could see the happy faces of the people in the streets, it doesn't happen too often. "Yade 8 e azar be khier"
do you think I can procracinate? I mean... for god's sake! I'm supposed to finish this damn thing by September and all I seem to be doing is internet surfing!
Read the rest...در باب مهاجرت – دیدگاه مثبت!
این متنیه که به درخواست یکی از دوستهام نوشتم و تصمیم گرفتم اینجاهم پستش کنم:
این کلمه غربت هم واسه خودش داستانی داره... اصلا خود کلمه انگار بار منفی داره با خودش. من حتی نمیدونم چه کلمه انگلیسی میشه مترادف غربت پیدا کرد!؟ اما به هر حال می خوام که راجع به تجربه خودم از مهاجرت (حداقل نیمچه مهاجرت) و غربت بنویسم.
من هیچوقت تو همون ایرانش هم فکر نمی کردم که کانادا یا امریکا بهشت موعودن و هر کی پاش برسه این ور خیلی دیگه قراره حال کنه تو زندگیش... اما با این حال خیلی دلم می خواست همیشه که بتونم زندگی اینجا رو تجربه کنم. مخصوصا به عنوان یه دانشجو. خوب، خدا هم نامردی نکرد و من اومدم کانادا، دانشگاه UBC تو ونکوور.
خوب یکی دو هفته اول که کاملاً تو سردرگمی و دلتنگی گذشت... خونه پیدا کردن و وسیله خریدن و واحد برداشتن و ... اما خوب کم کم زندگی رو روال خودش افتاد و وقت اون رسید که با دقت بیشتری دور و برم رو نگاه کنم.اینجا چند تا چیزی رو که حس کردم برام مهم هستن بی هیچ ترتیب خاصی می نویسم:
1. برخورد با من به عنوان یک خارجی: به غیر از یک مورد، من هیچوقت تو کانادا تو برخوردهای مستقیم در ادارات دولتی و دانشگاه و غیره احساس تحقیر شدن به عنوان یک ایرانی یا یک نفرخارجی نکردم... قوانین این کشور واقعا بعضی مواقع به من به عنوان یک خارجی بیشتر حق و حقوق میدن نسبت به قوانین کشور خودم در مورد من به عنوان یک شهروند ایرانی زن. اینجا هر نوع تبعیض جنسی و نژادی شدیدا محکوم می شه، چه از نظر اجتماعی و چه قانونی. البته این به معنی این نیست که همه لزوما به این مساله عمل می کنند اما به هر حال نژادپرستی یک استثنا است تا قانون. خنده دار اینجاست که کسانی که بیشتر تمایلات نژادپرستانه دارند همون خارجی هایی هستند که حاضر نیستند افکار کهنه خودشون رو عوض کنند. ایرانیهایی که چینی ها را خنگ، عربها را سوسمارخور و وحشی و آمریکاییها را ساده لوح می دانند. من این شانس رو داشته ام که دوستای زیادی از جاهای مختلف با فرهنگهای مختلف داشته باشم و به وضوح درک کردم که جمع بندیهای عجولانه (generalization) چه توهینی است به این دوستان و چقدر من ناراحت میشم اگه یه روز بشنوم که اونها حرفی در مورد ایرانیها بزنن.
2. تحصیل: خوب باید اعتراف کنم که درس خوندن اینجا خیلی با اون چیزی که من تصور می کردم فرق می کرد. شاید از نظر تئوری آسونتر بود، اما انگار فشار کار یه جورایی خیلی بیشتره. من چون رشته ام خیلی تغییر کرده بود یه کم هم بیشتر باید زور می زدم. تمرکز بیشتر روی عملی بودن چیزیه که می خونی... حل کردن یه مساله المپیاد ریاضی مثل تو ایران (یا حداقل شریف) اونقدر نکته مهمی نیست. مهم اینه که بتونی از دانشت استفاده کنی و من با این موضوع خیلی حال کردم. تز هم که مساله اصلی هستش... واقعا من به عنوان یک دانشجوی undergrad هیچ ایده ای نداشتم که تحقیق کردن می تونه اینقدر بغرنج باشه! واقعا آدم یه جاهایی می خواد به جد و آبادش فحش بده که چرا همچین تصمیمی گرفته... اما در کل الان فکر می کنم که تجربه خیلی خوبیه به شرط اینکه استاد خیلی بی ربط نداشته باشی. استاد بد واقعا عذابه و متاسفانه ما از ایران هیچ راهی برای فهمیدن این موضوع نداریم. اگه آدم کسی رو بشناسه که توی دانشکده مورد علاقه اش درس می خونه واقعا ایده خوبیه که یه کم در مورد استادها پرس و جو کنه.
3. تفریح: ذکر یه نکته اینجا خیلی مهمه، اگه دنبال تفریح مداوم مثل سیستم ایران هستین باید ایران بمونین برای اینکه امکان نداره هیچ جا مثل ایران آدمها هر شب برن مهمونی و مدام دوستاشونو ببینن و سالی n روز مرخصی استعلاجی و استحقاقی داشته باشن و تازه کسی هم بهشون نگه بالای چشمت ابرو هست. اینجا باید مثل سگ کار کنی و درس بخونی و ... در طول هفته که امکان نداره جون تفریح داشته باشی (یا پای تفریح!) آخر هفته ها خوب قضیه فرق می کنه. اگه یه کم سر کیسه رو شل کنی می تونی یه سری کارهای باحال بکنی که باز هم مدل ایران نیستش... یه کنسرت خوب، یه فیلم جالب سانسور نشده(!)، یه پیک نیک توی پارک، دوچرخه سواری، والیبال ساحلی... هر از چند گاهی یه مهمونی خوب که البته باید غذا و نوشیدنیتو ببری! نکته اینجاست که زمان اینجا مفهوم متفاوتی داره... وقتی باید کار کنی، نمی تونی مثل ایران بهونه بیاری... برای همین آدمها تو روزهای هفته کار می کنن و بعد تو آخرهفته واقعا تفریح می کنن. اولش برای من خیلی سخت بود که 5 شب تو هفته بمونم تو خونه اما بعد یه مدت کوتاهی دیدم که اصلا نمیکشم که بیشتر از این بیرون برم! بعد یه مدتی یه جورایی عادت کردم به آرمش زندگی اینجا... به اینکه با طبیعت خوش باشم... به اینکه با موزیک جاز و شراب بیشتر از پانک راک و عرق سگی حال کنم. برای هر کسی این تجربه یه چیز متفاوتی خواهد بود اما اینکه سعی کنی چیزی که اینجا هست رو قبول کنی ازش لذت ببری خیلی کمک می کنه به زندگی.
4. تنهایی: مهاجرت یعنی قبول تنهایی برای قسمت اعظمی از زندگیت. تو داری یه کشور پشتوانه رو می گذاری و میای... هر چی هم که از سیستم متنفر باشی نمیتونی وابستگی تو به وجودش انکار کنی. وقتی همه چیز رو میگذاری و می آی انگار دیگه چهارچوبی نداری که خودتو توش تعریف کنی...این باعث می شه که کل ماهیت خودتو دوباره بسازی و یهو بزرگت می کنه... من وقتی برگشتم ایران برای تابستون، متوجه شدم که چقدر فرق کردم. خیلی آدم با خودش درگیر می شه، بیشتر وقتتو داری با خودت می گذرونی و طبیعیه که با خودت و عقایدی که همیشه برات بدیهی بودن مشکل پیدا می کنی و خیلی از اصولتو ممکنه تغییر بدی. مهمترین مساله (برای کسایی که دلبستگی تو ایران دارن) می شه موندن یا برگشتن. یه روزایی هست که احساس می کنی هیچ کس رو نداری، که هیچ کس اهمیت نمی ده تو مردی یا زنده ای، اون موقع ها تصمیم می گیری که برگردی ایران. بعد یه روز پا می شی، خورشید داره می درخشه و هوا عالیه، دوستات بهت زنگ میزنن که برین بیرون...همونطوری که داری تو خیابون راه میری و لبخند رهگذرایی که نمی شناسی رو جواب میدی مطمئن می شی که خروج از کشور بهترین تصمیم زندگیت بوده و حتما می مونی. یاد می گیری که از تنهایی نترسی...هر چند که من هنوز از تصور تنها وموندن تو سن بالا تنم می لرزه ولی تو این سن مطمئنا کارای زیادی رو می تونی پیدا کنی که تنها بشه انجام داد... این تنهایی به خصوص برای دخترها که تو ایران مهلت و فرصت تنها زندگی کردن رو ندارن معمولا خیلی تجربه لازمه به نظرم.
چیزهایی که اینجا نوشتم نصف گفتنی ها هم نیست اما این تایپ فارسی داره پدر من رو در می آره و الان هم خیلی خوابم می آد. فقط باید بگم که این ها تجربه شخص من هستش و من در کل خیلی راضیم از تصمیمی که گرفتم برای اومدن اینجا و خیلی به همه توصیه می کنم که امتحان کنن این مساله رو هر چند که اصلا آسون نیست.
فعلا تا بعد!
So here I am, sitting at my desk at 10:38 a.m. and still have a hard time openning my eyes! But life goes on and you have to put up with it I guess... even if it means waking up when you don't feel like it!!!!
Yesterday started really bad... I found out that a friend - not a very close one but still a friend - had passed away... heart attack they say! Can't beleive it yet. Recently all I've been getting from back home is the news about someone's death. I mean, last year everyone seemed to be getting married and engaged and so, then suddenly there's like a death spell in the air! I really wish that it would stop now!
Saturday, I went biking around and enjoyed the great warm weather in Vancouver and also spent most of Sunday by the beach, playing valleyball and freezbie(?) and trying to throw a footbal with the right spin... have been really active compared to myself just a year ago! Looks like people can change for the better after all!!
Anyway, here's a link in case you're interested. If you want to join, just email your stuff to this address.
Hmmm, have been really bad with the movies lately, gotta catch up soon. Will write later...
Do you think it's shameful that I have no idea whatsoever about what's happening in the political world? I stopped caring a long time ago and honestly, don't miss it all that much... Is it a sign of ignorance?...Maybe.
However, yesterday was "Dovom e Khordad" which used to be a reminder of a great success (or at least what used to be perceived as a great success)we once achieved. I couldn't help noticing it although I wanted to! Here's a note I found interesting... I am not defending a certain group or person or ... As I said, I have been ignoring these things for quite a while now!
Now that we're done with politics, back to my favorite subject: movies. This is a must see: What the bleep do we know and here's the official websiteI watched it only once, it needs more than that definitely!
Also watched the Chorus, a nice movie but not as great as I thought it would be; the ending was kind of random!
Hmmm...Oh, yeah and my first experience with Jafar Panahi; gotta say I was not impressed! Start was really great, then the story line got kind of messy and the I never found out why the main character did what he did at the end! Just helped me remember how Tehran streets looked like!
Guess I must get back to work now... Will write soon later!
And Finally, this is the baby Christler we rented... nice car and really smooth!
The three of us... I was trying to use the remote but apparently had not placed the camera on a flat surface!!!
The fishermen monument in Peggy's cove... fishing seemed to be the traditional job around that area...
Peggy's cove, NS - this light house was like the most important tourist attraction they had in Halifax. Of course it was very pretty but honestly, not that big of a deal!
THE ORIGINAL ALEXANDER KEITH'S brewery... for all of you who drink Canadian beer!
This is Art Gallery of Nova Scotia and this dog does not look happy to be tied next to the giant bird!
This is a view from the top of one of downtown streets in Halifax, waterfront is visible.
This is our hotel in Halifax, Nova Scotia - Westin Nova Scotia hotel, nice place! This is the only sunny day in Halifax, while I was there!..
Ok, so I'm in a completely different mood compared to my last post!
Had an awesome weekend, playing beach volleyball and partying almost all Saturday and Sunday two weeks ago. And of course most importantly, finally got to resolve a long-lasting misunderstanding with a friend... Someone who once used to be and hopefully in the future will be one of my closest friends.
And then last weekend went to a great Persian party and fulfilled my craving for Persian music and dance!
Right now however, I'm in Halifax along with Somayeh on an OR Conference. It's been pretty cold and cloudy/rainy since we've got here and there's no sign of improvement!
It's a pretty small town and I'm not sure what we would do even if it was sunny.
My presentation is on Wednesday, hope I'll do fine (crossed fingers!)...hmmm yeah so that's basically it! I'll write later! Feel so bad about not updating here for such a long time!
Does anyone know why we keep repeating our mistakes?
Why the hell don't we understand the first time something goes wrong?! Why the hell DON'T I understand it?!
I just hate the way things are right now... To be honest, don't even bother to listen to all the B.S. I'm getting... It's always the same story, just different versions.
Whatever... I'll get over it soon enough.
